۱. چالش‌ در تعاملات اجتماعی

چالش در تعاملات اجتماعی یکی از علائم اوتیسم است. نوزادان در‌ حال رشد به‌طور طبیعی اجتماعی هستند. آنها به چهره‌ها خیره می‌شوند، به‌دنبال صدا می‌گردند، انگشت دیگران را می‌گیرند و در دو تا سه‌ ماهگی لبخند می‌زنند. در مقابل بیشتر کودکان مبتلا به اوتیسم در بده‌وبستان‌های روزمره مشکل دارند. کودکان مبتلا به اوتیسم در ۸ تا ۱۰‌ ماهگی شروع به بروز نشانه‌های مختلفی می‌کنند، از جمله‌ نداشتن واکنش به صدا‌کردن نام‌شان، کاهش میل به آدم‌ها و تأخیر در به حرف‌آمدن. این کودکان وقتی به سن راه‌رفتن می‌رسند، در بازی‌های گروهی مشکل دارند، حرکت‌های اطرافیان را تقلید نمی‌کنند و ترجیح می‌دهند، تنها باشند. ممکن است ناآرام باشند یا به خشم یا محبت والدین واکنش طبیعی نشان ندهند

یک نشانه‌ی رایج و نه همه‌گیر دیگر، ناتوانی در مدیریت احساسات است که ممکن است در رفتارهای نابالغ مانند گریه‌کردن یا دادوبیدادکردن در موقعیت‌های نامناسب بروز پیدا کند و شاید به خشم و رفتار‌های تهاجمی منجر شود. ناتوانی در مدیریت احساسات به‌ ویژه در موقعیت‌های ناآشنا، دست‌پاچه‌کننده و آزاردهنده بیشتر رخ می‌دهد. سرخوردگی این موقعیت‌ها حتی ممکن است به رفتارهای خودآزارانه مانند کوبیدن سر، کشیدن مو یا گازگرفتن منجر شود.

۲. مشکل در ارتباط

کودکان اوتیسم با تأخیر شروع به حرف‌زدن و یادگیری زبان بدن می‌کنند. برخی نوزادان که دیرتر دچار اوتیسم می‌شوند در ماه‌های نخست و پیش از اینکه توانایی ارتباطی خود را از دست بدهند، صداهای مختلف تولید می‌کنند و کلمات بی‌معنی هم به‌کار می‌برند. دیگر نوزادان مبتلا به اوتیسم با تأخیر چشمگیری شروع به استفاده از مهارت‌های زبانی می‌کنند و حتی خیلی دیرتر شروع به صحبت‌کردن می‌کنند. البته بیشتر مبتلایان به اوتیسم با درمان مناسب، ‌کاربرد زبان گفتاری را یاد می‌گیرند و می‌توانند برقراری ارتباط را فرا بگیرند.

خیلی از کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم که از زبان گفتاری استفاده نمی‌کنند، برقراری ارتباط را با روش‌های دیگر مانند زبان اشاره، ابزارهای الکترونیک، عکس و … فرا می‌گیرند.

با آغاز شکل‌گیری قابلیت‌های زبانی، فرد مبتلا به اوتیسم ممکن است زبان گفتار را به شیوه‌های غیرمعول به کار بگیرد. برخی در ترکیب واژه‌ها و ساختن جمله‌ای با مفهوم مشکل دارند؛ ممکن است آنها با تک‌واژه‌ها صحبت کنند یا عبارتی را چندباره و چندباره تکرار کنند. برخی آنچه را می‌شنوند، دقیقا تکرار می‌کنند.

کودکانی که اوتیسم تأثیر خفیفی بر آنها داشته است، تنها با کمی تأخیر شروع به یادگیری زبان می‌کنند و حتی کلمه‌های دشوار را فرا می‌گیرند، اما هنوز هم در ایجاد گفت‌وگویی ادامه‌دار مشکل دارند. برخی مبتلایان به اوتیسم به تک‌گویی‌های طولانی درباره‌ی موضوع دلخواه‌شان علاقه دارند و به ندرت به دیگران فرصت ابراز نظر می‌دهند. به عبارتی «بده‌وبستان» رایج در مکالمه و ارتباط برای آنها دشوار است. برخی کودکان مبتلا به طیف اختلال اوتیسم با مهارت‌های زبانی چشمگیر مانند دانشمندها صحبت می‌کنند و مثل همسالان‌شان قادر به صحبت‌های کودکانه نیستند.

مشکل رایج دیگر در مبتلایان اوتیسم ناتوانی در درک زبان بدن، قدرت صدا و برداشت‌هایی است که به شکل غیرکلامی منتقل می‌شوند. حتی یک بزرگسال مبتلا به اوتیسم ممکن است، عبارت کنایه‌آمیز «تو خوبی!» را به همان معنی لفظی آن برداشت کند

۳٫ نقص ژنتیک
نقص ژنتیک از دیگر علائم اوتیسم است. برخی از کودکان اوتیسم دارای نوعی نقص ژنتیک هستند که بر رشد مغز تأثیر می‌گذارد؛ نقص‌هایی مانند سندرم ایکس‌شکننده،  توبروز اسکلروزیس ( یا تصلب تکمه‌ای، اختلال کروموزوم ۱۵ و دیگر اختلال‌های ژنی و کروموزومی. هرچند پژوهش‌های بیشتری لازم است، اما بنابر پژوهش‌های موجود ظاهرا اختلال ژنی ۱۵ تا ۲۰ از مبتلایان به اختلال، طیف اوتیسم را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. پیشینه‌ی خانوادگی یا برخی نشانه‌های این سندرم‌ها می‌تواند راهنمایی برای پزشک باشد تا شما را به متخصص ژنتیک یا مغز و اعصاب ارجاع بدهد، که نتایج آن می‌تواند به درمان، آگاهی از مشکلات پزشکی ناشی از اختلال و طرح‌ریزی برای زندگی روزمره و بلندمدت کمک کند

۴٫ اختلالات دستگاه گوارش

مشکلات دستگاه گوارش در مبتلایان به اوتیسم رایج است؛ ۸۵ درصد از کودکان طیف اختلال اوتیسم از آن رنج می‌برند. این اختلال در شدت‌های متفاوت از یبوست یا اسهال مزمن تا بیماری‌های التهاب روده بروز پیدا می‌کند. درد ناشی از مشکلات دستگاه گوارش ممکن است باعث تغییر رفتار در فرد مبتلا شود؛ برای مثال رفتارهایی مانند تکان‌دادن دست‌ها، کوبیدن سر و … که مکانیسمی برای آرام‌شدن هستند، خشم و تهاجم و آسیب‌زدن به خود را در آنها افزایش می‌دهد. درمان مناسب می‌تواند این رفتارها را بهبود و کیفیت زندگی را افزایش دهد.

۵٫ تشنج

اختلالات تشنجی ازجمله صرع در حدود ۳۹ درصد بیماران اوتیسم رایج است. این اختلال بیشتر در مبتلایانی رخ می‌دهد که دچار کم‌توانی ذهنی هم هستند. بیمار اوتیسم ممکن است دچار انواع گوناگونی از تشنج شود. قابل تشخیص‌ترین نوع، تشنج تونیک-کلونیک است. انواع دیگر عبارتند از: تشنج‌های غایب (زمانی‌که به‌نظر می‌رسد فرد حضور فیزیکی دارد، اما متوجه پیرامونش نیست) و انواع تشنج‌هایی که تنها با نوار مغزی قابل تشخیص هستند.

تشنج‌های مرتبط با اوتیسم ممکن است در کودکی یا بزرگسالی آغاز شوند. اگر نگرانید که خود یا فرزندتان دچار تشنج بشوید، باید موضوع را با پزشک درمیان بگذارید تا درصورت نیاز برای ارزیابی بیشتر شما را به پزشک مغز و اعصاب ارجاع دهد.

۶٫ اختلال عملکرد خواب

اختلالات خواب در میان بیماران اوتیسم چه کودک، چه بزرگسال رایج است.